بیماری آنسفالومیلیت طیور یکی از بیماریهایی است که گاه گاهی سبب وارد آمدن خساراتی به صنعت طیور کشور می شود. در یکی از دو گله جوجه های تخمگذار نژاد لگهورن در یکی از مرغداریهای استان فارس، از سن یک روزگی تلفات نسبتا بالایی همراه با علایم عصبی مشاهده شد. علایم بالینی در جوجه های مبتلا شامل کسالت، لرزش سر و گردن، عدم تعادل و پیچش گردن بوده است. میزان ابتلا در گله شماره 1 این مرغداری 50 درصد برآورد گردیده و بدلیل عدم دسترسی جوجه های مبتلا به آب و دان تلفات افزایش می یافت. اما در گله شماره 2 همین مرغداری با وجود ارتباط نسبی با گله شماره 1 علایم بالینی مشابهی دیده نشد. علیرغم یکسان بودن جیره های غذایی در هر دو گله سالم و بیمار، مکملهای ویتامینی و معدنی به جیره گله بیمار افزوده شد ولی منجر به بهبودی نگشت. از جوجه های سالم و بیمار هر دو گله خونگیری بعمل آمد و آزمایش HI به منظور تعیین میزان پادتن علیه ویروس بیماری نیوکاسل انجام گردید. اما متوسط میزان پادتن در هر دو گله بطور مساوی 4.5 بود. در نتیجه به منظور تشخیص بیماری جوجه های بیمار و تلف شده مورد کالبد گشایی واقع شدند ولی هیچگونه ضایعه خاص و مشترک به جز خونریزیهای مختصر در دستگاه گوارش مشاهده نگردید. در مقاطع بافت شناسی، افزایش فولیکولهای لنفاوی (مراکز زایگر) در لوزالمعده، پیش معده و قلب جلب نظر می کرد. علاوه بر آن انتشار سلولهای لنفاوی در عضلات سنگدان و نیز تشکیل ساختارهای شعله ای و گلیوز منتشر در لایه مولکولی مخچه و کروماتولیز مرکزی در نرونهای مغز به چشم می خورد. لذا با توجه به ضایعات هیستوپاتولوژیک اختصاصی می توان بر بیماری آنسفالومیلیت طیور تاکید نمود. از سوی دیگر با عنایت به این نکته که دو گله از گله مادر مشترک نبوده اند و با توجه به انتقال عمودی بیماری، عدم ابتلا گله مجاور قابل توجیه است.

به منظور بررسی امکان استفاده از پودر جوجه خروس های نژاد لگهورن، در تغذیه مرغ های تخمگذار آزمایشی با استفاده از 200 قطعه مرغ تخمگذار سویه بونز در سن 50 هفتگی، طی سه دوره 28 روزه در قالب طرح کاملا تصادفی با پنج تیمار، پنج تکرار و هشت مرغ در هر تکرار انجام شد. تیمار های آزمایشی عبارت بودند از جیره های حاوی سطوح صفر (شاهد)، چهار، هشت، 12 و 16 درصد پودر جوجه. نتایج آزمایش نشان داد در کل دوره پرورش، تغذیه مرغ ها با سطح 4 درصد پودر جوجه سبب افزایش وزن تخم مرغ در مقایسه با سطوح هشت و 16 درصد شد (0/05>P). با افزایش سطح پودر جوجه در جیره از 12 به 16 درصد، مصرف خوراک در بازه های زمانی 50 تا 53 هفته و کل دوره به طور معنی داری کاهش یافت (0/05>P). تیمارهای آزمایشی اثری بر میانگین ضریب تبدیل خوراک، تولید تخم مرغ، توده تخم مرغ و میزان ضخامت پوسته تخم مرغ نداشتند. بالاترین شاخص رنگ زرده با تغذیه 12 و 16 درصد پودر جوجه در مقایسه با تیمار شاهد و چهار درصد پودر جوجه مشاهده شد (0/05>P). مصرف 16 درصد پودر جوجه سبب افزایش مقاومت پوسته در مقایسه با گروه شاهد شد (0/05>P). با افزایش جایگزینی پودر جوجه در جیره پایه تا سطح 12 درصد، هزینه خوراک برای تولید هر کیلوگرم تخم مرغ تولیدی کاهش یافت (0/05>P). براساس نتایج حاصل، می توان از پودر جوجه تا سطح 12 درصد در تغذیه مرغ های تخم گذار استفاده کرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

زمینه مطالعه: رفتار تغذیه ای از طریق مسیرهای پیچیده ای تنظیم می شود که بواسطه سیگنال های سیستم عصبی مرکزی و محیطی انجام می شود. هدف: هدف مطالعه حاضر، بررسی نقش سیستم کانابینویدرژیک مرکزی بر هیپوفاژی ناشی از گرلین در جوجه های نژاد تخمگذار 3 ساعت محروم از غذا بود. روش کار: در آزمایش 1، جوجه های 5 روزه تزریق داخل بطنی مغزی محلول کنترل، گرلین (6/0 نانومول)، SR141716A (آنتاگونیست انتخابی گیرنده های CB1 کانابینوئیدی، 25/6 میکروگرم) و گرلین + SR141716A را دریافت کردند. در آزمایش دوم، جوجه ها تزریق داخل بطنی مغزی محلول کنترل، گرلین (6/0 نانومول)، AM630 (آنتاگونیست انتخابی گیرنده های CB2، 25/1 میکروگرم) و گرلین + AM630را دریافت کردند. در آزمایش سوم، جوجه ها تزریق داخل بطنی مغزی محلول کنترل، 2-AG (آگونیست انتخابی گیرنده های CB1، 2 میکروگرم)، GSK1614343 (آنتاگونیست گیرند های گرلین، 2 نانومول) و 2-AG + GSK1614343 را دریافت کردند. در آزمایش چهارم، جوجه ها تزریق داخل بطنی مغزی محلول کنترل، CB65 (آگونیست انتخابی گیرنده های CB2، 25/6 میکروگرم)، GSK1614343 (آنتاگونیست گیرند های گرلین، 2 نانومول) وCB65 + GSK1614343 را دریافت کردند. سپس مصرف تجمعی خوراک تا 120 دقیقه پس از تزریق اندازه گیری شد. نتایج: باتوجه به نتایج بدست آمده، تزریق گرلین بطور معنی داری موجب کاهش مصرف تجمعی خوراک شد(0. 05>P). تزریق توام گرلین + SR141716A بطور معنی داری موجب تقویت هیپوفاژی ناشی از گرلین در مقایسه با گروه کنترل شد(0. 05>P). تزریق توام گرلین + AM630 بطور معنی داری موجب تقویت هیپوفاژی ناشی از گرلین در مقایسه با گروه کنترل شد(0. 05>P). تزریق داخل بطنی مغزی 2-AG (2 میکروگرم)، موجب بروز هیپوفاژی شد (0. 05>P). تزریق توام 2-AG + GSK1614343 و یا CB65 + GSK1614343 موجب افزایش مصرف غذا در مقایسه با گروه کنترل شد (0. 05>P). همچنین، تزریق توام افزایش مصرف غذا در جوجه های محروم از غذا شد (0. 05>P). نتیجه گیری نهایی: نتایج نشان دهنده این بود که هیپوفاژی ناشی از گرلین از طریق گیرنده های CB1 و CB2 کانابینوئیدی در جوجه های نژاد تخمگذار وجود دارد.

این تحقیق به منظور بررسی تاثیر ویتامین های A و E، بر روی مولفه های هومورال سیستم ایمنی جوجه های تخمگذار تجارتی و جوجه های بومی منطقه خراسان و مشخص ساختن مقدار نیاز آنها جهت فعالیت های ایمنی، انجام گردید. آزمایش به صورت فاکتوریل با دو فاکتور ویتامین A در چهار سطح 6000، 12000، 18000 و 24000 واحد بین المللی در کیلوگرم خوراک و ویتامین E در چهار سطح 20، 50، 80 و 110 واحد بین المللی درکیلوگرم خوراک، با چهار تکرار و پنج جوجه یکروزه بومی و لگهورن در هر تکرار، انجام گرفت. میزان تیتر آنتی بادی علیه گلبول قرمز گوسفند با روش هموآگلوتیناسیون و تیتر آنتی بادی علیه آنتی ژنهای ویروسهای آنفلوانزا و نیوکاسل با روش ممانعت از آگلوتیناسیون مورد آزمایش و اندازه گیری قرار گرفتند. میزان آنتی بادی علیه گلبول قرمز گوسفند، آنتی بادی علیه ویروسهای آنفلوانزا و نیوکاسل، به شکل معنی داری تحت تاثیر اثرات اصلی و متقابل ویتامین های A و E قرار گرفت (p<0.05). با افزایش میزان ویتامین های A و E مقدار پاسخ سیستم ایمنی نیز افزایش یافت و در سطح 18000 واحد بین المللی از ویتامین A بهترین پاسخ های سیستم ایمنی اندازه گیری شد اما در سطح 24000 واحد بین المللی از ویتامین A در خوراک توان سیستم ایمنی کاهش نشان داد. ویتامین E در سطح 80 واحد بین المللی در کیلوگرم خوراک بهترین تاثیر را بر روی سیستم هومورال ایمنی نشان داد. بین گله های بومی و تجاری در پاسخ سیستم ایمنی هومورال و تولید آنتی بادی بر علیه ویروس ها اختلاف معنی دار مشاهده نشد. نتایج این تحقیق نشان می دهد که سیستم ایمنی هومورال به طور مستقیم تحت تاثیر غلظت ویتامین های A و E خوراک قرار دارد و بین ویتامین های A و E، اثر متقابل منفی بر روی پاسخ های دستگاه ایمنی وجود دارد. سطوح توصیه شده ویتامین های A و E در (1994) NRC به منظور ایجاد حداکثر توان سیستم ایمنی هومورال، کافی نیستند.

در مطالعات پیشین نقش کولهسیستوکینین )CCK )و گلوتامات به طور مستقل در کنرتل مرکزی مرصف غذا در پرندگان به اثبات رسیدهاست. مطالعه حارض با هدف بررسی اثرات همافزایی CCK و گلوتامات بر رفتار تغذیهای در جوجههای تخمگذار انجام شد. به این منظورچهار آزمایش طراحی گشت. در آزمایش اول به ترتیب محلول کنرتل، 4CCK( 1 نانومول(، گلوتامات )75 نانومول( و 4CCK + گلوتامات بهصورت داخل بطن مغزی )ICV )تزریق شد. آزمایش دوم مطابق با آزمایش اول انجام گرفت، با این تفاوت که گلوتامات با دوز مؤثر )300نانومول( تزریق گشت. در آزمایش سوم محلول کنرتل، s8CCK( 0/125 نانومول(، گلوتامات )75 نانومول( و s8CCK + گلوتامات تجویزشدند. آزمایش چهارم نیز مطابق با آزمایش سوم بوده و تنها دوزهای s8CCK( 1 نانومول( و گلوتامات )300 نانومول( تغییر پیدا کردند.بر اساس نتایج بدست آمده تجویز دوزهای تحت اثر 4CCK و گلوتامات به طور جداگانه یا همزمان اثر معناداری بر اخذ غذای جوجههانداشت )0/05>p). تزریق دوز مؤثر گلوتامات منجر به کاهش معنی دار مرصف خوراک شد و تجویز همزمان 4CCK با گلوتامات تغییریدر این اثر هیپوفاژیک ایجاد ننمود )0/05 >p). تزریق دوزهای تحت اثر s8CCK و گلوتامات اثر معنیداری بر اخذ غذا نداشت )0/05>p)،با این حال تجویز همزمان آنها دریافت غذا را تضعیف کرد )0/05به طور جداگانه دریافت غذا در جوجهها را کاهش داده و تجویز توأمان آنها موجب تقویت این اثر هیپوفاژیک شد )0/05به نظر می ً رسد احتامال یک اثر همافزایی میان s8CCK و گلوتامات در تنظیم اخذ غذا در جوجههای تخمگذار وجود داشته باشد

هدف: ارزیابی میزان آنتی بادی مادری علیه آنفلوانزای طیور در جوجه ها و تعیین نیمه عمر آنتی بادی مذکور.طرح: مطالعه آینده نگر طولی.حیوانات: چهارصد جوجه گوشتی و تخمگذار در سنین 0 الی 21 روز.روش: خونگیری از جوجه ها در سنین 0، 7، 14 و 21 روز، تعیین تیتر آنتی بادی (علیه انفلوانزای طیور) موجود در نمونه های سرمی حاصل از جوجه ها در گروههای مختلف به روش HI و با استفاده از آنتی ژن غیر فعال سویه H9N2 و برآورد نیمه عمر آنتی بادی مذکور.تجزیه و تحلیل آماری: آنالیز واریانس و آزمون دانکن.نتایج: میانگین تیترهای به دست آمده در زمانهای نمونه گیری در گروههای سه گانه مورد نظر در این بررسی به ترتیب عبارت اند از: گله گوشتی با منشای مادران دارای سابقه درگیری 4.2، 2.7، 1.5، 0.4 )نیمه عمر آنتی بادی 5.5 روز(، گله گوشتی با منشای مادران واکسینه 7.1، 5.4، 4.1، 2.3 )نیمه عمر آنتی بادی 4.5 روز(، گله تخمگذار: 4، 3.2، 2.7، 2.1 )نیمه عمر آنتی بادی 11 روز(. اختلاف بین مقادیر نیمه عمر محاسبه شده مربوط به گله های گوشتی و تخمگذار و اختلاف معنی دار موجود بین دو گله گوشتی غیر معنی دار برآورد گردید. براساس نتایج حاصل از این بررسی تیتر آنتی بادی در جوجه های گوشتی در روز صفر به طور متوسط 5.6 و نیمه عمر آنتی بادی مذکور 5 روز بوده و در نژاد تخمگذار تیتر اولیه 4 و نیمه عمر آنتی بادی 11 روز بوده است.نتیجه گیری: با توجه به اطلاعات به دست آمده از این طرح می توان گفت که سن مناسب برای واکسیناسیون جوجه های حاصل از مادران ایمن در مقابل بیماری آنفلوآنزا در جوجه های گوشتی (بسته به میزان تیتر اولیه) 7 الی 14 روزگی و در جوجه های تخمگذار 14 الی 21 روزگی می باشد.

زمینه و هدف: به دلیل اهمیت کاربردی سلول های بنیادی، هدف مطالعه حاضر کشت و جدا سازی سلول های مزانشیمی جوجه از مغز استخوان دو نژاد متفاوت (گوشتی و تخمگذار) و مطالعه تاثیر نژاد و سن جوجه بر مورفولوژی و تمایز سلول های حاصل است.مواد و روش ها: در این پژوهش بنیادی، سلول های مغز استخوان جوجه های نژاد Raf (گوشتی) و نژاد Hiline (تخمگذار) در سنین متغییر 3 تا 25 روزه در محیط کشتDMEM  با درصد گلوکز پایین و سرم جنین گاوی 10 درصد کشت شدند. سپس، سلول های پاساژ 3 حاصل از مغز استخوان دو نژاد جوجه، از لحاظ مورفولوژی، تمایز به استخوان، چربی و غضروف مقایسه شدند. تجزیه و تحلیل داده ها نیز با استفاده از نرم افزار SPSS انجام گرفت.یافته ها: در کشت سلول های مغز استخوان جوجه نژاد گوشتی، بر خلاف کشت سلول های مغز استخوان جوجه نژاد تخمگذار، کلون زایی اتفاق افتاد و اغلب سلول ها مورفولوژی فیبروبلاستی داشتند. نتایج تمایز نشان داد که درصد بیشتری از سلول های حاصل از کشت سلول های مغز استخوان جوجه نژاد گوشتی، در مقایسه با کشت سلول های مغز استخوان جوجه نژاد تخمگذار، به استخوان، چربی و غضروف تمایز یافتند که این تفاوت ها از لحاظ آماری معنی دار بود. همچنین مناسب ترین سن برای جدا سازی سلول های بنیادی مزانشیمی در جوجه 15 روزه بود.نتیجه گیری: جدا سازی و تکثیر سلول های بنیادی مزانشیمی از مغز استخوان جوجه نژاد گوشتی با سن 15 روز، منبع مناسبی برای تخلیص وتمایز سلول های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان جوجه محسوب می شود.

برای تعیین اثرات ژنوتیپ، سن و جنس بر مقدار انرژی قابل سوخت و ساز ظاهری (AME) و تصحیح شده برای ازت (AMEn) مواد خوراکی (ذرت و پودر ماهی)، یک آزمایش فاکتوریل (23) بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی انجام شد. در این آزمایش از دو ژنوتیپ گوشتی (کرنیش) و تخمگذار (ردایلندرد) در سنین 4 و 8 هفتگی استفاده گردید. سطوح مواد خوراکی مورد استفاده در آزمایش برای پودر ماهی 4 و 8 درصد و برای دانه ذرت 40 و 80 درصد بود که با خوراک پایه خوراک پایه مخلوط و به صورت آزاد مورد استفاده قرار گرفت. نتایج آزمایش نشان داد که تفاوت معنی داری بین سطوح 40 و 80 درصد دانه ذرت و بین سطوح 4 و 8 درصد پودر ماهی برای انرژی قابل سوخت و ساز ظاهری (AME) و تصحیح شده برای ازت (AMEn) مشاهده نمی شود (P>0.05). دو ژنوتیپ گوشتی و تخمگذار در سنین 4 و 8 هفتگی برای غلظت انرژی قابل سوخت و ساز ظاهری (AME) و در سن 4 هفتگی برای انرژی قابل سوخت وساز تصحیح شده برای ازت (AMEn) دانه ذرت و پودر ماهی اختلاف معنی داری نشان دادند. مقدار انرژی قابل سوخت و ساز ظاهری (AME) نسبت به انرژی قابل سوخت و ساز تصحیح شده برای ازت (AMEn) در دو ژنوتیپ گوشتی و تخمگذار متفاوت بود که می تواند بدلیل ابقای نیتروژن توسط جوجه های دو ژنوتیپ در سن 4 و 8 هفتگی باشد که با افزایش سن این نسبت کاهش می یابد. در این آزمایش جوجه مرغان ژنوتیپ تخمگذار نسبت به جوجه خروس ها از ژنوتیپ گوشتی (کرنیش) مقدار ازت بیشتری برای رشد در بدن به ویژه در سن هشت هفتگی ذخیره نمودند اما در ژنوتیپ تخمگذار (ردایلندرد) توان ذخیره نیتروژن در بدن برای جوجه خروسها اندکی بیشتر از جوجه مرغان بود.